WITAMY

   Strona główna

   O nas

   Lista Ratowników

   Dla Ratowników

   Akweny

   Zajecia

   Download

   Nauka pływania

   Artykuły & Info

   Władze

   TECHNICZNE

   Galeria foto

   Księga Gosci

   Linki

   Kontakt










    Sprzet Ratowniczy

       W celu bezpiecznego udzielenia pomocy osobie potrzebującej musimy zapewnić sobie asekurację. Jednym ze sposobów zapewnienia sobie ase­kuracji jest wykorzystanie sprzętu ratunkowego. Pamiętajmy, że bez sprzę­tu udzielamy pomocy tylko w ostateczności.

Wśród sprzętu ratunkowego wyróżniamy:

  • sprzęt podręczny: żerdzie, koła ratunkowe bez linki i z linką, rzutki rękawowe, rzutki siatkowe, pasy ratunkowe typu „węgorz", bójki SP, liny asekuracyjne,

  • sprzęt pływający: łodzie wiosłowe, motorowe, żaglowe, deski z żaglem,

  • sprzęt medyczny: aparat „Medi", „Ambu", rurka ustno-gardłowa „Safara".

       Ze względu na różnorodność sprzętu ratunkowego (rodzaje i odmiany), w niniejszym opracowaniu ograniczymy się do omówienia sprzętu, który jest najbardziej dostępny i powszechny na kąpieliskach. Szczególnie, jeże­li chodzi o pływający sprzęt ratunkowy.

 

1. PODRĘCZNY SPRZĘT RATOWNICZY

 

ŻERDZIE RATOWNICZE

       Ogólnie stosuje się żerdzie o długości 3-4 m o średnicy 4-5 cm wykona­ne z drewna bądź z tworzywa sztucznego. Udzielenie pomocy przy zasto­sowaniu żerdzi polega na podaniu i przyciągnięciu ofiary wypadku do brze­gu, a nie podnoszeniu tonącego ponad lustro wody.


 

Rys. Żerdzie ratownicze

 

KOŁA RATUNKOWE

wykonane są z lekkiego i twardego tworzywa, jakim najczęściej jest styropian. Są obszyte pokrowcem z niezatapialnego materiału, najczęściej koloru pomarańczowego lub czerwonego. Na obwodzie jest przymoco­wana na stałe lina, tworząca cztery charakterystyczne półkola. Służą one do chwytania się osób. Przy pomocy koła ratunkowego jednocześnie mogą przytrzymać się cztery dorosłe osoby ważące około 80 kg. Do koła może

być przymocowana linka ratunkowa. Dzięki niej przy niecelnym rzucie jesteśmy w stanie go powtórzyć. W przypadku jej braku, musimy płynąć razem z kołem do tonącego, jeżeli znajduje się on poza zasięgiem rzutu.


 

 

Rys. 60.    Sposób rzucania kołem.       

 

RZUTKA RATUNKOWA RĘKAWOWA

wykonana jest w kształcie walca z miękkiego materiału, w którym umieszczona jest linka. W środku przymocowany jest ciężarek służący do uzyskiwania większych odległości. Rzutka służy do ręcznego wyrzucenia z brzegu lub łodzi w kierunku osoby tonącej. Przystosowana jest do pracy na wszystkich typach wody w zakresie temperatur od -5°C do +40°C. Rzut­ka posiada odpowiednie zaczepy, służące do zamocowania linki do burty lub innego miejsca, a także do uchwycenia linki czy pokrowca ręką, po­zwalające na opasanie siebie albo tonącego i wykonanie zamocowania. Skuteczny zasięg rzutu wynosi około 20 m. Rzutka i linka są niezatapialne.

 
 

                          

     

            Rys. Rzutka rękawowa.                             Rys. Technika rzutu.                      

 

RZUTKA RATUNKOWA SIATKOWA

jest bardzo łatwa do samodzielnego wykonania. Rzutka składa się ze standardowej piłki do koszykówki włożonej do siatki. Do siatki dołączona jest linka o długości co najmniej 25 m. Rzutką tą osiąga się większe odle­głości rzutu niż przy użyciu koła czy też rzutki rękawowej.


 

 

 

Rys. Technika rzutu rzutką siatkową.


 

PAS RATOWNICZY „WĘGORZ''

jest uniwersalnym sprzętem ratowniczym. Pas wykonany jest ze spe­cjalnej pianki, obszytej tkaniną z przymocowanymi na stałe z jednej strony karabińczykami, z drugiej zaś taśmą parcianą z wszytymi co 10 cm meta­lowymi kółkami. Do taśmy przywiązana jest linka około 4 m, zakończona szelkami w kształcie pętli. Długość linki wynosi 4 m, ze względu na to, by ratownik ewentualnie mógł zejść pod wodę z przymocowanym pasem w wypadku, gdyby tonący się zanurzył.


 

                         

 

Rys. Pas ratowniczy „węgorz".                                            Rys.Bójka ratownicza SP.

 

Pas ratowniczy może być użyty jako: koło z linką, koło ratownicze, asekuracja indywidualna ratownika poprzez założenie na siebie pasa, pas ra­tunkowy.

 

BOJKA SP

    jest podobnie, jak pas typu „węgorz", uniwersalnym sprzętem ratowni­czym. Wykonana jest z tworzywa wypełnionego pod ciśnieniem powie­trzem w kształcie owalu. Na bokach i z tyłu posiada uchwyty do chwytania przez człowieka. Do bójki przymocowana jest linka o długości około 4 m i zakończona szelkami w kształcie pętli

Ratownik po założeniu szelek wrzuca bójkę przed siebie do wody i ska­cze jednym ze znanych sposobów. Płynie do tonącego, przez cały czas go obserwując. Należy pamiętać, że przy skoku ratowniczym nie wolno bójki trzymać pod pachą. Po dopłynięciu do tonącego podaje mu bójkę i holuje go do brzegu.

 

LINA ASEKURACYJNA Z SZELKAMI

    Najlepiej, gdy lina asekuracyjna wykonana jest z polipropylenu, tak jak przy rzutkach czy kołach ratunkowych  o długości co najmniej 80 metrów i średnicy f 6-8 mm. Średnica taka zapewnia, że lina nie wpija się w ręce ratowników w czasie ciągnięcia liny. Na każde 100 m linii brzegowej powinna być jedna taka lina (szczególnie na kąpieliskach nadmorskich). Do
końca liny mocuje się szelki. 

PAMIĘTAJMY!

Ściąganie ratownika wraz z tonącym przy użyciu liny powinno przebie­gać równomiernie (bez szarpnięć, zrywów i przestojów) z prędkością czło­wieka idącego szybkim krokiem. Najczęściej spotykanym błędem na tym etapie akcji ratowniczej jest zbyt szybkie ściąganie. Powoduje to wytwa­rzanie fali „dziobowej", która zalewa usta ratownika i tonącego.


 

                                

 

Rys. Szelki ratownicze z liną (kołowrót).                        Rys. Sposoby klarowania liny.

 

2. SPRZĘT PŁYWAJĄCY

     Do sprzętu pływającego, mającego największe zastosowanie, należy zaliczyć łodzie wiosłowe i łodzie motorowe. Ponadto do udzielania pomocy mogą mieć zastosowanie: łodzie żaglowe, kajaki czy też deski surfingowe. W niniejszym opracowaniu szczególny nacisk zostanie położony na ło­dzie wiosłowe, ze względu na ich powszechność. Wynika to również z faktu, że do posługiwania się tym sprzętem nie trzeba posiadać żadnych dodatkowych uprawnień.

W przypadku łodzi wiosłowych, do celów ratowniczych może służyć każda stateczna jednostka, posiadająca dobrą zwrotność i wysokie burty.

Każda łódź ratunkowa powinna być oznakowana trwałym napisem „WOPR" na obu burtach i posiadać następujące wyposażenie:

  1. Koło ratunkowe z linką, a także pasy ratunkowe.

  2. Rzutkę ratunkową.

  3. Zaburtową linkę ratunkową.

  4. Tubę głosową lub elektroakustyczną.

  5. Kotwicę na łańcuchu lub linę kotwiczną.

  6. Sprzęt medyczny pierwszej pomocy.

ŁODZIE WIOSŁOWE

     Łódź wiosłowa posiada lewą i prawą burtę (części boczne), dziób (część przednia), rufa (część tylna). W rufie znajduje się poprzeczna płaszczyzna zwana pawężą, która może służyć do mocowania silnika doczepnego bądź może posiadać wycięcie do umiejscowienia wiosła przy piórkowaniu (rys. 68). Łódź może posiadać pokład reanimacyjny lub nie.

W tylnej części znajduje się wycięcie na umieszczenie nóg zwane kokpitem.

 

 

Rys. Budowa łodzi wiosłowej.

Do mocowania wioseł służą dulki, które mogą być umieszczone na burtach (otwarte, zamknięte) lub w pawęży.

Wiosła wykonywane są z drewna. Składają się z uchwytu, trzonu i pió­ra. Do mocowania w dulkach służą mankiety wykonane z gumy (rys.)

 

 

PAMIĘTAJMY!

Podczas wiosłowania należy postępować tak, by:

  • Pióra wioseł były zanurzone do połowy, co pozwala na uzyskanie największej skuteczności. Zbyt płytkie zanurzenie może spowodować wynurzenie się piór z wody i wywrócenie się osoby wiosłującej, co często się zdarza u początkujących ratowników. Zbyt głębokie zanurzenie piór powoduje zaś wypadanie wioseł z dulek.

  • Pióra obu wioseł były zanurzone tak samo głęboko. Zanurzenie jednego z piór głębiej lub płycej powoduje zbaczanie łodzi z kursu.

  • Pociąganie wiosłami odbywało się całym tułowiem, prostymi ramionami w początkowej fazie. Wiosłowanie tylko przy pomocy samych ramion powoduje szybkie zmęczenie i jest mało skuteczne.

WYWRÓCENIE SIĘ JEDNOSTKI PŁYWAJĄCEJ

Wywrócenie może być spowodowane nie tylko niewłaściwym korzystaniem z niej np. zamiana miejsc, przeciążeniem łodzi, wychyleniem się, zbliżeniem do przepływających jednostek, pływanie na wartkich rzekach, przy silnym wietrze i wysokiej fali, ale także podczas akcji ratunkowej.

Pokonywanie fali wytworzonej przez duże jednostki pływające lub wiatr może być bezpieczne tylko w przypadku prostopadłego ustawienia się do niej. W przypadku niesienia pomocy przy dużej fali dodatkowym zabez­pieczeniem ratownika powinno być założenie kapoka bądź kamizelki ratunkowej.

 

3. SPRZĘT ABC

Do sprzętu ABC stosowanym w ratownictwie wodnym zalicza się ma­skę, płetwy oraz rurkę oddechową, zwaną popularnie fajką. Jest to podsta­wowe wyposażenie ratownika, które zapewnia dobrą widoczność w wo­dzie oraz znacznie ułatwia poruszanie się pod wodą.

 

MASKA

składa się z następujących elementów: szyba, kołnierz, korpus gumowy, pasek mocujący.

a)                                            b)                                       c)

 

                                  

Rys. Sprzęt ABC.

 

DOPASOWANIE MASKI

Dopasowanie maski do twarzy jest ważniejsze od jej kształtu i materiału, z którego została wykonana. Miękki kołnierz maski musi przylegać szczelnie i równomiernie do twarzy, lecz bez silnych czy bolesnych miejscowych ucisków.

Najlepszym sprawdzianem szczelności maski (na powierzch­ni) jest jej lekkie dociśnięcie ręką do twarzy, bez użycia paska mocującego, po czym wykonanie wdechu nosem. To powinno spowodować miękkie i równomierne przyssanie maski do twarzy bez najmniejszego przecieku powietrza z zewnątrz do wnętrza (maska w tym momencie nie jest przy­trzymywana ręką). Spadnięcie maski oznacza brak jej szczelności.

 

RURKA ODDECHOWA

     jest to rurka mająca jeden koniec otwarty, a drugi zakończony ustnikiem. Rurki produkowane są w następujących typach w kształcie litery J, L oraz anatomicznym.

PAMIĘTAJ!

    Fajka w sposób sztuczny przedłuża drogi oddechowe. Zwiększa się przez to martwa przestrzeń oddechowa i wzrasta stężenie CO2 w powietrzu wdychanym. Nie może ona być jednak zbyt krótka, gdyż podczas płynięcia po silnie falującej powierzchni oddychanie jest utrudnione koniecznością do­datkowego wydmuchiwania nalewającej się wody.

PŁETWY

    Użycie płetw umożliwia pływanie na większych dystansach, przez dłuższy czas, bez dużego wysiłku i z mniejszym wydatkiem energii. Ponadto pozwala na szybkie, zwrotne i łatwe poruszanie się w wodzie wyłącznie za pomocą nóg. Elementy płetwy to: część napędowa, wykonana z odpowiedniego materiału oraz zamocowanie stopy. Zamocowania stopy są dwojakiego rodzaju: komora na przednią część stopy i pasek na piętę.

DOPASOWANIE PŁETW

Zbyt ciasne umocowanie płetwy może powodować zdrętwienie nogi i skurcze mięśni z powodu utrudnionego krwiobiegu. Prowadzi to do nie­przyjemnego ucisku oraz szybkiego marznięcia stopy. Mocowanie zbyt luźne może być przyczyną spadnięcia płetwy lub zdrętwienia stopy na skutek wysiłku utrzymywania płetwy palcami przy każdym ruchu nóg. Płetwa nie może ranić stopy ani stawać się „bolesna" po dłuższym czasie pływa­nia w wodzie. Przy dopasowaniu płetw należy rozważyć, czy będą one zakładane na gołe stopy, czy na stopy ubrane w skarpety neoprenowe. Naj­częściej jeden rozmiar płetw tego problemu nie rozwiązuje. Prowadzi to do konieczności zakupu dwóch par płetw lub odpowiednich pasków za­bezpieczających. Przymiarki płetw należy dokonywać na założonych zmo­czonych skarpetach lub zmoczonych gołych stopach. Po założeniu płetw próbujemy je strącić ruchem nogi podobnym do kopnięcia. Płetwy powinny mocno trzymać się stopy, lecz nie wywierać ucisku i nie uwierać. Prawidłowe dopasowanie płetw polega na odpowiednim dobraniu wielkości kieszeni, w której umieszcza się stopę oraz rozmiar paska mocującego.

4. RATUNKOWY SPRZĘT MEDYCZNY

Podstawowym sprzętem medycznym na plaży powinien być zestaw do prowadzenia sztucznego oddychania przeznaczony zasadniczo do obsługiwania przez wykwalifikowany personel medyczny, a to ze względu na techniczną trudność jednoczesnego zapewnienia drożności górnych dróg oddechowych i szczelności przylegania maski aparatu do twarzy. Jeżeli ratownik nie prowadził nigdy sztucznego oddychania przy pomocy posiadanego aparatu, to lepiej będzie, jeżeli wykonana ten zabieg w sposób klasyczny. Najważniejszym bowiem czynnikiem jest skuteczność stosowanego sposobu ratowania.

Aparat typu „Medi" - AM-14 składa się z następujących części:

  • ustnik dla ratującego wraz z zaciskiem na nos,

  • karbowany wąż gumowy,

  • wentyl otwierający się podczas wdechu i zamykający się podczas wydechu,

  • zastawka przepuszczająca powietrze w jedną stronę do ust ratowanego,

  • ustnik dla ratowanego wraz z zaciskiem na nos i podkładką pod głowę.

Rys. Aparat do sztucznego oddychania AM-4 typu „Medi".

 Aparat typu „Ambu" - G-12 do sztucznego oddychania składa się z następujących elementów:

1 - worek oddechowy (gruszka), 2 - zastawka oddechowa, 3 - zastawka jednokierunkowa, 4 - maseczka ustno-nosowa, 5,6- karbowany wąż gumowy, 7 - zawór jednokier. do tlenu, 8 - złącze proste.

 

Rys. Aparat do sztucznego oddychania G-1 2 typu „Ambu".

 

W przypadku prowadzenia sztucznego oddychania przez jednego ratownika wystarczy złożyć tylko dwie części aparatu, gruszkę połączyć z od­powiedniej wielkości maseczką. Jedną ręką obejmujemy gruszkę, trzema palcami drugiej żuchwę ratowanego. Maseczkę nakładamy na jego usta i nos, przytrzymując ją kciukiem, palcem wskazującym naciskamy worek oddechowy i wtłaczamy powietrze do dróg oddechowych ratowanego.

Przy wykonywaniu zabiegu przez dwie osoby można postępować jak wyżej z tym, że jeden ratujący przytrzymuje głowę ratowanego z masecz­ką, drugi naciska tylko gruszkę. Można także, co jest wygodniejsze, połączyć gruszkę z ustnikiem za pomocą jednego węża gumowego.

 

Rurka ustno-gardłowa „Safara"  

    Ratownicy powinni używać jedynie rurki ustno-gardłowej, która zapewnia skuteczną sztuczną wentylację i jest bardzo prosta w obsłudze. Wpro­wadza się ją do gardła, kierując początkowo jej zakrzywienia w stronę podniebienia osoby nie oddychającej, a przekręcenie kolejno o 180° pozwoli na podtrzymanie języka i przeciwdziała jego zapadnięciu.

 

5. PRACE BOSMAŃSKIE

     Praktycznie nieznana jest liczba węzłów. Na dobrą sprawę wystarczy zna ć 8-10 zasadniczych węzłów, by z powodzeniem móc przycumować łódź, przymocować kotwicę, banderkę, złączyć liny ze sobą itp.

 

WĘZEŁ RATOWNICZY POJEDYNCZY

    zasadniczo służy do zabezpieczenia człowieka w trudnych sytuacjach. Węzeł ten nie zaciska się nawet przy dużym obciążeniu.

 

 

Rys. Wiązanie węzła ratowniczego pojedynczego.

Podjętą linę trzyma się jedną ręką w takim miejscu, aby swobodnie oprowadzić wolny koniec za plecami. Wiązanie tego węzła (rys. ) rozpoczyna się wykonując ruch nachwytem i podchwytem 1) wokół trzymanej liny. W ten sposób ręka z trzymanym końcem liny znajdzie się w pętli 2). Wolny koniec należy teraz przełożyć wokół liny 3) i ciągnąć go do siebie 4) -a następnie zacisnąć pętlę 5, 6).

 

WĘZŁY CUMOWE

a)                      b)                    c)                         d)

 

Rys. Węzły cumowe:  a) sztyk,  b) palowy podwójny, c) żeglaiski, d) knagowy.


 

WĘZŁY DO ŁĄCZENIA LIN O RÓŻNEJ GRUBOŚCI

a)                                  b)                                     c)

 

 

Rys. Węzły do łączenia lin o różnej grubości: a) prosty niezabezpieczony,

b) szotowy,  c) bramszotowy.

 

WĘZŁY DO PODWIĄZYWANIA BANDER, KOTWIC, WIADER ITP.

 

      

          Rys. Węzeł flagowy.                             Rys. Węzeł kotwiczny.

 



Materiały pochodza z: http://www.wopr.malbork.pl



Copyrights (c) Jakub Bilski 2009